Okuldan en başından beri nefret etmiştim.
Mahkum gibi giydiğim siyah önlük ve yaka,
duvarlar,
sıralar,
sınıflar.
Bir nevi hapishane hayatıydı benim için.
Okul yolunda pranga gibi yerlerde sürüklediğim okul çantamla her apartmanın önündeki kedilerle tek tek muhabbet eder, oynar, son dakikaya kadar "dışarda" vakit geçirirdim. Kedilere insanlardan daha çok güveniyordum.
Hala yeni bir yere taşınınca ilk iş semtin kedileriyle tanışırım. Asıl yerlisi onlardır çünkü.
Hep böyleydim. Dünya sayısız hayvan ve bitkisiyle incelemeye değer şahane bir sınıftı bence. Cebimden avuç avuç karınca uğur böceği çıkardı. Neden beni zorla dört duvar içine kapatıp saçma tarih ve din hikayelerini anlatıyorlardı anlamıyordum.
Matematiği neden doğada öğretmiyorlardı.
İlkokul beşe kadar çok direndim.
Öğretmenlerle hep sorunum vardı.
Çünkü bu gereksiz ciddiyet ve otorite çemberinde kalamıyordum.
Sürekli sıram değişiyordu ama her gittiğim yerde çocukları güldürüp dersin ciddiyetini bozuyordum. Çok zeki olduğum için bana göz yuman öğretmen en sonunda en dip köşeye atıyordu beni.
Nerede pes ettim bilmiyorum ama bir yerde bıraktım kendimi.
Ondan sonra gözlük takmaya başladım. 1.25 le başlayıp 6.5a kadar çıktım. Bana göstermek istedikleri gerçekliği ben görmek istemiyordum. En son kendime geldiğimde bankacılık yapıyordum.
Şimdi bir çocuğum var ve ben çocuğumu Devlet e teslim edip bu sınıflandırmaya ve yarışa sokmak mutsuz bir zombiye dönüştürmek istemiyorum.
💕🌱🐾
Bir zamanlar yalnız kaldığımda güzel bir hayal kurardım.
O güzel hayal olmuş gibi yaşar.
En güzel halimle neşeli bir şekilde hissederdim hayali
Çocukların oyun oynaması gibi
Şimdi hayal kuruyorum.
Aynı John Lennon ın dediği gibi.
Tüm insanların yan yana olduğu barış ve sevgi içinde yaşadığı bir ülkedeyiz.
Bir köyde.
Bu köyde bir okul var.
O okulun duvarları yok.
Yeşillikler içinde.
Her element var.
İçinde
Hayvan köyü,
Sebze bahçesi
Zeytinlik
Tarlalar
Meyve bahçeleri
Sanat alanı
Müzik alanı
spor alanları, yoga ve meditasyon bölgeleri,
kitaplık,
bir de okul var.
Sanki Gezi Ruhu gibi
🐾🌱💕
Çocuklar hayvanların bakımından,
okulun temizliğinden,
kendi yemeklerin yetiştirip pişirilmesine yardım etmekten sorumlular.
Bizler de destek çıkıyoruz.
Her şey elbirliğiyle, gönüllü ve sevgi ile.
İsteyen istediği sınıfın dersine girebiliyor. Kendi kararlarıyla oluşturdukları bireysel programlar da var.
Okulun çevresinde ufak evlerde biz oturuyoruz.
Her evin kendi bahçesi ve hayvanları var.
Hayvanlar da ,çocuklar hepimizin çocukları.
Hepimiz sahip çıkıyoruz.
Her birimizden bir şeyler öğreniyorlar.
Kendi yiyeceğimizi ve enerjimizi kendimiz üretiyoruz.
Orada televizyon yok.
Orada paketli ürün yok.
Orada marka sınıf yok.
Üreten, yaratan, sevgi dolu, neşeli ve mutlu bir köy.
Hep birlikte geleceğimizi yetiştiriyoruz.
Gezi olaylarında evim Harbiye Ordu evinin karşısındaydı. Olayların göbeğindeydim yani. Evim revir gibiydi. Sürekli yemek yapıp dağıtıyordum. Rüyamda Atatürk ile bir uzay gemisindeyim. Yanımda tanımadığım başka öğrenciler de var.
Şeffaf bir uzay gemisinde bir köyün üstünden uçuyoruz.
Atatürk bize
İşte sizler inşa etmekte olduğunuz geleceğin üzerinde uçmaktasınız diyor.
Şaşkınlıkla etrafın güzelliğine bakıyordum.
Yanımdakiler aklımda bile değildi.
Yeşillikler içinde doğayla uyumlu binaların üstünden uçuyorduk.
Bu gördüğüm hayalin içinde siz de vardınız.
Yanımdaydınız.
Aynı John Lennon un dediği gibi.
Hayalime eş lik eder misiniz?
Bu hayali AltınYıldız enerjisiyle kodluyorum.
Fotoğrafa bakarken
G nefesi yap
Ağızdan al ağızdan ver
Ağızdan al burundan ver
Burundan al burundan ver
Burundan al ağızdan ver
Gözlerini kapa
Gözlerini üçüncü göze çevir
Ben AltınYıldız enerjisine uyumlanmayı seçiyorum
De
Bırak aksın
Alnında altın sarısı bir top
Işıltılar saçarak dönmeye başlayacak
Damarlarında dolaştır o ışığı
Bolluk bereket neşe huzur hayatımıza akacak
🐾🌱💕
Bu yazı, yine 8.mart sabahı Atatürk tarafından verilen Koşulsuz Sevgi Frekansıyla kodlanmıştır
Okuduğunuz için teşekkürler
🐾🌱💕
💕🙏
YanıtlaSil💕🙏
YanıtlaSil